Ólíkt mér þá tók ég að mér smávegis aukavinnu hjá föður mínum um daginn. Ásamt okkur pabba var frændi minn sem verður nú að teljast hress kappi þrátt fyrir að vera Man Utd. maður. Einsog gengur og gerist var spjallað um daginn og veginn. Misskemmtileg umræðuefni áttu sér stað en ég man eftir einu sem ég hafði sérstaklega gaman af. Ég spurði þá hvort að þeir hefðu verið með einhverjum í skóla eða bekk sem væri þekktur í þjóðfélaginu í dag.

Frændi minn gekk í Menntaskólann í Reykjavík  og því mátti búast við kannski einhverjum reiknivélum eða læknum sem ég kannast nú ekki mikið við. En viti menn, hann nefndi einn dreng sem ég kannaðist nú heldur betur við. Hann hvaðst hafa verið með dreng í skóla að nafni Barði, Barði í Bang Gang. Ég skellti uppúr og spurði hvort að sá peyji hefði ekki verið ágætlega steiktur. Hann var það svaraði frændi, sagði hann hafa verið ansi furðulegan oft á tíðum og að fáir hefðu botnað eitthvað í kauða. Mjög svo skemmtilegt og er Barði mörgum Íslendingum kunnur daginn í dag.

Þá víkur sögunni að svari föður míns. Sá drengur nam nám við Fjölbrautaskólann í Breiðholti og þar var nú margur maðurinn sem kunni eitthvað fyrir sér í hinum ýmsu greinum. Stærsta nafnið var þó enginn annar en Magnús Scheving en hann hafði einnig verið með pabba í heimavistarskólanum á Reykjum.

Að sögn pabba var Magnús einn sá hressasti í skólanum og barðist oft duglega fyrir félagslífi skólans (FB). Eitt sinn átti að verða kvöldvaka og einsog raunin er í dag er félagslífið í FB einkar brothætt, ekki veit ég hvort að sama hafi verið uppá teningnum þá en maður veit ekki. Áhuginn á því var þó afar takmarkaður og því ákváð Magnús ásamt fríðu föruneyti (með pabba meðtöldum) að gera eitthvað róttækt til að auglýsa og í leiðinni byggja upp smá stemningu fyrir atburðinn.

Þar sem Magnús sat í nemendaráði fyrir tæknisvið tók hann uppá því að leigja búninga, enga venjulega búninga heldur hermannabúninga sem ég gæti vel trúað að hafi farið honum vel. Hann ásamt sirka 10-15 strákum klæddu sig í búningana og að sjálfsögðu var Magnús Scheving fremstur í broddi fylkingar syngjandi einsog alvöru liðþjálfi og hinir hermdu svo eftir í kór. Svona hlupu þeir í fylkingu um allan skólann og einsog vænta má vöktu þeir heldur betur mikla athygli.

Hugmyndaflæði, metnaður og vilji fyrir betra félagslífi í FB var ofarlega í huga Scheving og þess vegna kemur það kannski ekki á óvart að hann sé staddur á þeim stað sem hann er nú á. Því einsog landinn allur veit þá gegnir hann mikilvægu hlutverki útí heimi að koma „Latarbæjar“ þáttunum sínum á framfæri sem eru með einni sniðugustu hugmyndum sem Íslendingur hefur komið með í aldanna rás.

Pabbi tók ekkert alltof vel í það þegar ég var að gera uppá milli hans og Scheving, gera greinarmun á því hvar þeir eru staddir í lífi sínu daginn í dag. Scheving heimsfrægur og líklega með einhverja peninga á milli handanna á meðan pabbi er iðnaðarkarl og jólasveinn á jólunum, liggur við að hann taki að sér hlutverk páskakanínu á páskunum.

Flott hjá þér pabbi, þú getur kannski sótt um aukahlutverk í þáttunum hans Scheving, kannski sem hermaður? 

Allt í kringum okkur á hverjum einasta degi eru hlutir, fyrirbæri og ýmis annars konar varningur sem hefur sín eigin heiti eða nöfn. Við gerum okkur í rauninni ekki grein fyrir því að mörg þessara heita eru ekki öll þar sem þau eru séð, þau eru ekki öll af íslenskum uppruna. Heiti á borð við sjoppu, perlu og blogg eru til dæmis öll af breskum eða bandarískum uppruna.

En þá að máli málanna.. starfsmannasjóðnum, nei grín! Orðið klósett er til að mynda alls ekki íslenskt. Við Íslendingar höfum oft notast við heitið "salerni" sem er einkar snyrtilegt og skemmtilegt orð eða þá stundum orðið "snyrting". Oftar en ekki notum við samt alltaf orðið klósett af einhverjum óskiljanlegum ástæðum. Kannski vegna þess að hin tvö orðin eru gríðarlega faggaleg? ..mögulega ekki endilega samt.

Hvaðan skildi þetta blessaða nafn samt koma gæti ég trúað að þið séuð að hugsa. Hér kemur sagan af því og athugið, ég sel hana ekki dýrara en ég keypti hana.

Ísland var hernumið í maí árið 1940 af engum öðrum en Bretum ef þið vissuð það ekki fyrir. Ásamt þeim kom hitt og þetta drasl einsog svöl föt, atvinna fyrir Íslendinga, braggar, grænir jepplingar og trukkar og síðast en ekki síst okkar uppáhalds fyrirbæri, kamrar! Já þeir tóku kamarinn með sér svo þeir gætu pissað og skitið í öll mál.

Á þessum tilteknu kömrum voru svo sýnileg merki á hurðinni um það hvort kamarinn væri í notkun eður ei, þar að segja hvort eitthver Breti (eða Íslendingur) væri að pissa eða skíta. Orðmerkingarnar á merkinu voru að sjálfsögðu á ensku (hvað annað?) og annaðhvort stóð "open" (ef hann var frír) eða "closed" (ef hann var í notkun).

Eitthvað hafa menn nú verið duglegir að notar rásar 1 og 2 í gamla daga þar sem líklega stóð alltaf "closed". Eins klárir og við Íslendingar erum nú alltaf þá höfum við að sjálfsögðu túlkað orðmerkinguna á rangan hátt og byrjað að íslenska orðið "closed". Útkoman er vitaskuld "klósett" einsog við þekkjum það í dag.

Að hugsa sér hvað sveitalúðarnir á Íslandi í gamla daga hafa verið miklir kjánar að taka þessu svona bókstaflega. Ég allavegana á ekki til orð og líklega ekki þið heldur eftir þessa lesningu.

Hvort sem að þetta sé sannleikur eður ei er stórskemmtilegt að velta sér uppúr þessu og þetta þykir ekki ólíkleg útskýring. Er ég kannski alveg að tapa mér hérna?

Á hverjum einasta degi eru tónar margra hljómsveita sem berast að eyrum mínum. Þessir tónar eru mis skemmtilegir einsog þeir eru margir. Þeir leiðinlegu koma oftast frá útvarpinu sem ég hlusta á við tækifæri en þeir góðu koma úr geisladiska safninu mínu eða safninu mínu á i-Tunes. Nú ætla ég að nefna þá tónlistarmenn sem ég ber enga virðingu fyrir og hata útaf lífinu! Þetta eru að mínu mati þeir topp 5 sem mættu snúa sér að öðru en tónlist.

1 – McFly (Bretland)

Skelfilega leiðinlegt band sem svipar rosalega mikið til hinnar skemmtilegu Busted. Hvað í ósköpunum eru þeir að pæla að ábreiða (covera) eitt frægasta lag allra tíma „Don‘t Stop Me Now“ eftir Queen, hvílik vanvirðing og hljóðmengun! Þessir strákar eru ekkert annað en glataðir hommatittar sem sprengja hvert einasta útvarp þeirra sem hafa góðan smekk á tónlist. Vona að þeir deyji!

Lag sem ég hata: Obviously

2 – Nickelback (Kanada)

Hljómsveit sem flest allir ættu að kannast við, allavega þegar þið heyrið lögin þeirra. Margar stelpur sem fýla þessa gaura í tætlur enda eru flest allar stelpur með tónlistarsmekk á við hundasúru. Nickelback mega samt eiga það að þeir eiga líklega heimsmetið í að semja bara eins lög! Svona án gríns þá hljóma flest ef ekki öll lögin þeirra nákvæmlega eins! Alltaf sami rembings söngurinn frá Chad Kroeger (sem gæti þó verið ágætur söngvari í annarri hljómsveit) og asnalegu gítarriffin. Það er ástæða fyrir því að allar plöturnar þeirra fá 2–3 stjörnur af 5 á www.allmusic.com .

Lag sem ég hata: Photograph

3 – Fall Out Boy (Bandaríkin)

Hreinlega skil ekki allt æðið í kringum þessa hljómsveit en nokkrir vinir mínir í MK lofsömuðu þessa hljómsveit svo griðarlega að ég hélt að það væri þess virði að tékka á þeim. Þeirri ákvörðun sé ég ekki eftir enda er það ekki planið að hlusta á þetta band einhvern tímann aftur! Skelfilega leiðinlegt pönkað emo rokk sem mér bíður við í hvert einasta skipti þegar rödd söngvarans berst að eyrum mínum. Hljómsveitin ætti frekar að heita Fall Out Boys!

Lag sem ég hata: Allt sem ég heyri með þessari hljómsveit er ógeð!

4 – My Chemical Romance (Bandaríkin)

Bara nafnið kemur mér til að æla. Einnig hef ég stundum verið að grúska á huga og þar eru nú til fríkin sem elska þetta band útaf lífinu! Þessi hljómsveit hefur bara þessa djöfulsins emo ímynd af sér og ég hreinlega þoli ekki þegar ég sé myndböndin þeirra í sjónvarpinu. Horfandi uppá það hvernig þessir strákar klæða sig og þá sér í lagi söngvarinn með sitt brundlitaða hár. Skandall fyrir tónlistarheiminn en hinsvegar rúnkefni fyrir wannabe emo krakkana!

Lag sem ég hata: Sömu sögu að segja hér einsog með ofangreindu hljómsveitina, allt ógeð!

5 – Prince (Bandarískur)

Ég hreinlega ekki skil af hverju þessi maður skuli vera eins frægur og raunin er. Hann er vissulega góður gítarleikari og samdi hið yndislega „Nothing Compares to You“ en annað er þessi gaur bara ekki. Mér finnst hann vera með hundleiðinlega rödd og því hlusta ég bara á „NC2Y“ í flutningi Sinead O‘Connor. Allt annað sem ég hef heyrt með kauða er grautleiðinlegt og ég skil ekki æðið í kringum þennan „prins“.

Lag sem ég hata: 1999 & Kiss

Hver man ekki eftir því þegar MSN kom fyrst uppá yfirborðið hjá okkur unglingunum á Íslandi? Ég man allavegana ósköp vel eftir því. Mínir jafnaldrar (89‘módel) fengu sín fyrstu MSN á aldrinum 13-15 ára. Ég var því miður einn af þessum strákum sem áttu ekki mikið uppá pallborðið hjá kvenkyninu sökum ýmissa ástæðna. Því kom MSN‘ið sér nokkuð vel fyrir mig, eða það fannst mér allavega á þeim tíma.

Ég man rosalega vel eftir því þegar ég fékk MSN‘ið í heimilistölvuna mína. Eins kátur hafði ég ekki verið með nokkurn hlut í tölvunni minni frá því að ég fattaði uppá Solitaire. Þetta byrjaði allt saman ósköp sakleysislega með því að adda helstu vinunum og frændfólki inná contact-listann hjá mér. En eitthver þörf byrjaði að krauma í mér og sú þörf var að fara að tala við gjellur á MSN.

Stelpurnar sem ég addaði voru af öllum regnbogans litum. Hvort sem að ég fékk hotmailin hjá vinkonum mínum eða fór á betra.net að grúska þá voru þær missætar og breiðar. Á endanum var ég orðinn það virkilega sorglegur að ég var farinn að biðja þessar stelpur um að láta mig fá hotmailin hjá einhverjum vinkonum þeirra sem væru pottþétt á LAUSU. Þetta var þeim að sjálfsögðu til mikillar gremju og brátt fóru þær að sjást æ sjaldnar á Online-listanum hjá mér.

Ef ég á að sirka út hve margar stúlkurnar hafa verið á contact-listanum mínum allt í allt, þar að segja frá því að ég addaði þeirri fyrstu og síðustu, þá má ætla að þær hafi verið um helmingur eða meira af fjöldanum yfir alla þá sem ég var með inná MSN. Slíkur var fjöldinn já enda gekk mér ekki það vel að höstla stelpur á MSN.

Reyndar er eitt dæmi um það að mér tókst að hitta eina stelpu sem ég þekkti ekkert eftir höstl á MSN. Það stóð yfir í eina viku og er það ein kjánalegasta vika í mínu lífi hingað til. Það var það alvarlegasta síðan að viku sambandið hjá mér og Andreu í 6. bekk var og hét. Því miður lenti ég á afar sérstakri stelpu sem ég nafngreini að sjálfsögðu ekki en hún var Kaþólikki og það var eitthvað sem ég gat ekki sætt mig við. Eftir viku hitting ákvað ég að binda endi á það, Kaþólikkans til mikillar óánægju, hún var líklega að spá í að ó-Kaþólikka sig, hver veit? Þetta átti sér stað þegar ég var í 9.bekk.

Núna eru örugglega margar stelpurnar sem eru að lesa þetta , hvort sem ég þekki þær í dag eður ei, sem hugsa til baka „Jaaaá ég man eftir því þegar Torfi var alltaf að tala við mig á msn í gamla daga..“. Ég veit fullvel að ég gerði mistök á þessum tímapunkti lífs míns.

Því ætla ég að nýta tækifærið núna og biðja hana Svövu vinkonu mína velvirðingar á þeim óþægindum sem hún hefur líklega mátt standa í þegar ég var að reyna við hana. Ekki gerði ég mér einu sinni hugmynd um það að hún og ég ættum eitthvern tímann eftir að vera góðir vinir einsog við erum í dag, ég treysti henni meira að segja fyrir hárinu mínu! Man vel eftir því í fyrsta bekk í Menntó hvað ég var alltaf stressaður þegar við krakkarnir vorum að fara að hittast og ég vissi að hún myndi vera með, vá sko! Svava þú átt hrós skilið fyrir að hafa gefið mér annað tækifæri!

Einnig bið ég þá stúlkur sem taka þetta til sín velvirðingar á þessu en ég get ekki sirkað fleiri út nema kannski Herdísi jú, fyrirgefðu Herdís (bað hana einu sinni um að byrja með mér á MSN). Annars hafið þið allar hinar eitthvern veginn runnið í sama grautinn þar sem þið eruð ekkert eftirminnilegar.

Ath. Raunveruleg nöfn verða ekki greind í eftirfarandi grein.

Það eru líklega ekki margir sem vita það að ég stundaði einu sinni körfubolta af kappi er ég var yngri með Breiðablik. Körfuboltaferillinn minn hófst eftir misheppnaðan samkvæmisdansferil um 10 ára aldur. Þjálfarinn tjáði mér það á fyrstu æfingunni minni að ég væri eitt mesta efni sem hann hefði séð lengi. Það fór ekki betur en svo að allan minn tíma var ég í topp 5 í B-liðinu og var svo varavaramaður fyrir A-liðið. Ég ákvað svo að leggja skóna á hilluna um 14 ára aldur og tók tónlistina fram yfir. Á þessum tæpum 4 árum upplifaði ég margt skemmtilegt en eftirminnilegast er líklega ferðin til Svíþjóðar og Danmerkur vorið 2003.

Við vorum ekki fáliðaðir á þessum tímapunkti en ætla má að við höfum verið um 30 strákar (ath. 5 leikmenn inná í hverjum leik) þegar áhuginn stóð sem hæst í Kópavogi. Stokka þurfti uppí hópnum og voru nokkrir feður með í för, þar á meðal minn, til að dreifa álaginu fyrir þjálfarann.

Mótið sem við kepptum á gekk misvel eftir liðum en ætli A-liðið hafi ekki náð sem hæstum hæðum, allavega man ég ekki eftir því að liðið mitt hafi unnið einn einasta leik. Í Svíþjóð gerðum við margt skemmtilegt, tívolí ferðin til Liseberg var afar minnisstæð ásamt fleiru.

Á heimleiðinni stoppuðum við í einn og hálfan dag í DK. Um kvöldið var planið að kíkja á Strikið, fá okkur eitthvað gott að borða og taka því rólega. Til þess þurftum við að ganga nokkurn spöl frá farfuglaheimilinu sem við gistum á að lestarstöð. Þegar að henni var komið biðum við í nokkurn tíma eftir næstu lest. Á þessum tímapunkti rann það upp fyrir fararstjórunum að klink þurfti til þess að fá miða í lestinni. Því hljóp faðir minn í næstu strætó stöð til þess að fá skiptimynt, svo það voru aðeins tveir farastjórar eftir og erfitt var að fylgjast með okkur öllum 30 peyjunum.

Óli hét eitt fíflið sem var oft til trafala í liðinu, hann tók oft uppá ýmsum kjánalegum uppátækjum. Það sem hann var í þann mund að fara að gera er líklega það kjánalegasta og jafnframt það heimskulegasta sem hann hefur gert á ævi sinni.

Einsog svo margir vita sem hafa eitthvern tímann farið í nútíma lest á ævi sinni er oft gul viðvörunarlína svona metra frá brautinni sem segir þér að fara ekki nær. Þannig línur voru sjáanlegar þarna og ekki veit ég hvort það sé fyrir heimsku Óla eða lélegrar sjónar (hann var með gleraugu) sem hann tók ekki eftir þeim.

Stuttu seinna gat maður séð hann vera eitthvað trítlandi á sjálfum teinunum sem mér fannst vera svolítið varasamt. Óli gekk lengst af öllum en nokkrir strákar sátu nálægt teinunum eða uppá pallinum. Ég nennti lítið að fylgjast með þessum fíflalátum og ráfaði eitthvað um lestarpallinn og virti fyrir mér útsýnið (lestarpallurinn var í nokkurri hæð.).

Í fjarska sé ég tvo lögreglubíla bruna í átt að pallinum með sírenurnar á fullu. Þeir koma nær og nær og loks átta ég mig á því að þeir eru að stefna að okkur. Því næst snarstansa þeir undir pallinum og útúr þeim spretta af stað fjórir danskir lögreglumenn. Svo skemmtilega vill til að þeir koma fyrst að mér og spyrja mig ákveðið „Has anybody been on the train!?!?“. Þar sem ég bar kalda strauma til Óla svaraði ég með glotti „Yes, indeed.“ og fylgdi þeim að Óla og benti vel og vandlega á drenginn.

Lögreglumennirnir hópuðust í kringum hann og brátt tóku fararstjórarnir eftir öllum æsingnum og hlupu að þeim áhyggjufullir á svip. Ekki náði ég miklu af því sem fram fór á milli Óla, fósturföður hans, hinum fararstjórunum og lögreglumönnunum en einsog mátti búast við af Óla var hann sakleysið uppmálað.

„I, I, I, I did, didnnnnn‘t dddddo dddddoo ddo do aaanything!“ mátti heyra hrökklast frá tungu Óla. Lögreglumennirnir svöruðu „Oh yeah?, can you see all the cameras around here?, we saw you dancing on the train like some jerk!“.

Eftir mikil orðaskipti tóku lögreglumennirnir Óla og fósturföður hans í yfirheyrslu og spurðu um allt, nöfn, kennitölur, heimili, tilgang lífsins og nefndu það.

Til að gefa ykkur góða mynd af því hvað þetta er hættulegt og heimskulegt þá stöðvaðist allt tölvustýrða lestarkerfið í Danmörku. Ímyndið ykkur að þið séu í lest og eruð að fara í undirgöng þar sem ekkert sést og lestin ykkar stöðvast skyndilega, skemmtilegt ha? Óli var líka ljónheppinn að láta ekki lífið þessa kvöldstund en ef hann hefði snert báða lestarteinana samtímis hefði hann steindrepist!

Sagan segir að hann hafi svo verið rekinn frá Breiðablik og þurft að greiða feitan pening í skaðabætur.

Faðir minn sagði mér svo frá skemmtilegu símtali sem Óli átti við móður sína.

Óli: Mamma, það gerðist eitt hræðilegt..
Mamman: Nú hvað? Týndiru Digital myndavélinni minni!?
Óli: Nei, ég stöðvaði allt lestarkerfið í Danmörku.
Mamma: Nú jæja, var það ekki verra en það.

Hún hafði meiri áhyggjur af því að hafa glatað myndavélinni sinni í stað þess að stöðva allt helvítis lestarkerfið í DK!

Í guðanna bænum ekki láta ykkur detta það til hugar að stíga á lestarteina útí útlöndum, þetta er ekki einsog í bíómyndunum!

Strákarnir í Stand by Me þurftu nú ekki að hafa áhyggjur af því að stöðva neitt lestarkerfi..

Ég ætla bara að minna ykkur á að fyrir utan Rauðskaufann þá er ég að blogga á tveimur öðrum netsíðum. Það eru síðurnar www.sjentilmenn.com sem margir ættu nú að kannast við en þar er góðvinur minn hann Bjarni einnig að blogga. Og svo nú nýlega bjó ég til blogspot síðu þar sem markmiðið verður að tjá mig á tónlistarlegan máta ásamt ýmsum alvöru kenndum hugleiðingum, slóðin er www.torfitonlist.blogspot.com .

Þetta geri ég til þess að fá ekki leið á að keppast á við að vera fyndinn í hverri einustu færslu hér á Rauðskaufa. Enda er ég kominn á þann aldur að ég pæli mikið í ýmsum hlutum í lífinu. Tónlist er svo eitthvað sem ég hef alltaf viljað tjá mig um en ég er með sterkar skoðanir á tónlist. Vonandi sjáið þið ykkur fært, þið sem hafið áhuga að tékka á þessum síðum að skoða þær en haldiði endilega áfram að lesa bloggin mín hér.

Með ritandi kveðju, Torfi Guðbrandsson bloggstjóri Íslands.

Spurning dagsins: Hvað eru margir appelsínugulir hlutir á þessari mynd?

Það var virkilega gaman að sjá viðbrögð fólks yfir síðustu færslu en margir bendluðu mig við samkynhneigð. Mér fannst hinsvegar "skemmtilegra" að byrja á karlmönnunum enda var það ekki eins erfitt val og með kvenmennina. Ég var lengi að brjóta heilann og tel ég að þetta sé ágætis listi hvað minn áhuga varðar. Endilega tjáiði ykkur strákar um ykkar topp 5 í kommentum!

1 – Natalie Portman (leikkona) 

Án efa ein af fallegri stúlkum sem ég hef séð enda vermir hún fyrsta sætið hjá mér! Ég hef ávallt haldið því fram að konurnar sem ná enn að halda kynþokka sínum þrátt fyrir að vera snoðaðar séu fallegustu konurnar, henni tókst að sanna það! Hún hefur leikið í fjölda kvikmynda og meðal annars myndum einsog Garden State, Star Wars og V for Vendetta. Stúlka sem ég myndi fórna öllu fyrir ef ég gæti sængað með henni eina nótt!

2 – Jessica Alba (leikkona) 

Allt í lagi, það getur vel verið að þetta sé týpískt val hjá mér en ég elska að sjá myndbrot og myndir með og af þessari píu. Guðdómlegur líkami sem og andlit. Stúlka sem flestir gagnkynhneigðir strákar myndu setja í efsta sætið sitt en mér finnst hún ekki toppa fegurð Portman.

3 – Reese Witherspoon (leikkona)

Skelfilega sæt og aðlaðandi pía. Algjör blondína hér á ferð enda lék hún í báðum Legally Blonde myndunum. Syngur alveg einsog engill en hún sýndi það og sannaði í myndinni Walk the Line sem einmitt Joaquin Phoenix lék á móti henni í. Einkennið hennar er líklega litla útstæða hakan hennar sem mér finnst mega krúttleg. Ég hreinlega elska að sjá framan í þessa píu, lífsgleðin skín alltaf í gegnum fallegt bros hennar og ég held það yrði gaman að fá sér einn tebolla með henni.

4 – Nelly Furtado (söngkona)

Stundum held ég að ég hlusti á lögin hennar einungis út af því að ég ímynda mér hana á meðan. Fáránlega heit stúlka sem er með guðdómlegan rass. Hún hefur náð langt í tónlistarheiminum og var hinn virti rithöfundur Nick Hornby (About a Boy, High Fidelity) einmitt með lagið hennar „I‘m Like a Bird“ á listanum sínum yfir 31 uppáhalds lögin sín. Ef hún tekur uppá því að halda tónleika hér á landi mun ég klárlega vera einn af gestunum!

5 – Silvía Nótt / Ágústa Eva (leikkona, söngkona) 

Þótt ótrúlegt sé þá hefur þessi pía kveikt rosalega á mér í gegnum tíðina, þá sérstaklega í persónu Silvíu Nætur. Guð minn almáttugur hvað hún var heit þegar hún var að taka þátt í undankeppni Eurovision hér á landi. Skartaði þröngum gull búning með reim í rass. Munaði svo minnstu að ég keypti geisladiskinn hennar bara fyrir það eitt að vera með sóðalega heitt cover. Ef þú lest þetta eitthvern tímann Ágústa þá veistu að ég er ávallt til!

Topp 5 listinn er nýjung á Rauðskaufanum en hann snýst um það að ég nefni eitthvert topp 5 af því sem mér dettur í hug. Það getur verið allt frá tónlist uppí námsfög.

Ég var spurður að því eitthvern tímann fyrir löngu af frænku minni henni Grétu Mjöll hverjir mér fannst vera heitustu karlmenn alheimsins. Svo skemmtilega vildi til að ég var búinn að skrifa niður nokkur nöfn sem komu til greina. Þetta eru mínir topp 5.

1 - Jude Law(leikari)

  Líklega eini karlmaðurinn á jarðríki sem gæti fengið mig til þess að skipta um kynhneigð, þar að segja ef hann biði sig fram. Hann hafði þó eitthvern veginn alltaf farið framhjá mér en eftir áhorf á Closer og The Holiday sá maður hversu mikill sjarmör hann er. Jude er breskur að uppruna og þar sem ég held mikið uppá bresku tunguna og hreiminn sem henni fylgir hjálpaði það Jude mikið við að ná fyrsta sætinu. Skil ekki fárið í kringum Brad Pitt alltaf, Jude Law er klárlega nr. 1!

2 - Christiano Ronaldo (fótb. leikmaður)

  Hann lét mikið að sér kveða á síðustu leiktíð í Enska boltanum og fékk margar viðurkenningarnar hvort sem það var frá þjálfurum, leikmönnum eða fjölmiðlum. Gríðarlega mikið efni og aðeins 21 árs að aldri. Spilar fyrir eitt besta liðið, Manchester United og er lykilmaður í velgengni þess. Portúgalskur að uppruna og frægur fyrir að láta tárin stundum fljóta á vellinum. Sannkallaður hjartapungur með tilfinningar í lagi.

3 – Joaquin Phoenix (leikari)

 Phoenix kæmist líklega á fleiri lista en bara minn. Eftir að ég sá Walk the Line sem fjallar um líf Johnny Cash sá ég algjörlega hversu mikið kyntröll þessi maður var! Kynþokkinn hans er óendanlegur í alla staði. Hann er ekki aðeins flottur heldur er hann einnig frábær leikari en hann sýndi það kannski einna best í skylmingamyndinni Gladiator. Ekki nóg með að vera góður leikari þá getur hann sungið hrikalega vel en hann söng og spilaði á gítar í Walk the Line. Johnny Cash nútíðarinnar, engin spurning!

4 – Thierry Henry (fótb. leikmaður)

  Án efa einn af allra bestu leikmönnum í heiminum í dag og líklega kæmist hann á lista yfir bestu allra tíma! Franskur að uppruna og er svolítið blandaður af svertingja og hvítum manni sem ég veit að eru algjör súkkulaði í augum stelpnanna. Hann hefur leikið í óendanlega mikið af auglýsingum og hefur setið fyrir sem módel einnig. Flottasti framherjinn í dag. Nýlega losnaði hann úr hjónabandinu sínu svo stelpur það er samkeppni. Allir til Barcelona!

5 – Jake Gyllenhaal (leikari)

  Einn sá allra krúttlegasti í bransanum. Gæinn sem mömmurnar segja „Ohh ég væri til í að sýna honum hvernig á að gera þetta!“. Hann hefur leikið í mörgum stórgóðum myndum en helst bera að nefna hina samkynhneigðu Brokeback Mountain, mysteríuna Donnie Darko og hina of löngu Zodiac. Það má segja að hann hafi klifið stjörnuhimininn í Hollywood ansi hratt og er orðinn einn af virtustu leikurum þar. Ekki skemmir útlitið fyrir heldur. 

Fyrir stuttu sýndu nokkrir félagar mér South Park þátt sem bar heitir „Gingerkids“. Eftir áhorf þessa varasama þáttar leit ég aðeins til baka á mín grunnskólaár. Lífið var nefnilega alls enginn dans á rósum fyrir lítinn rauðhærðan dreng einsog mig. Ég ætla að nýta tækifærið og rifja svolítið upp hvernig þetta allt saman var. Ekkert verður til sparað fyrir þessa merkilegu og sorglegu frásögn af lífi mínu sem „ginger“. Vonandi er þetta ekki einum of sláandi fyrir ykkur.

Er ég var í grunnskóla var gert mikið grín af hárinu mínu. Maður gat aldrei gengið um ganga skólans án þess að fólk kallaði á eftir mér setningar einsog „Farðu í litun ógeð!“, „Ertu að reyna að vera einsog David Bowie?“ , „Rosalegt blóðmagn hefur verið í mömmu hans þegar hún fæddi hann..“ og ýmislegt fleira niðrandi.

Það kemur því kannski ekki á óvart að sjálfstraustið sem og sjálfsálit mitt var ekki sem hæst. Því það var ekki nóg með það að fólk kom með niðrandi setningar um háralit minn heldur var einnig gert grín af mér í sturtuklefanum í leikfimi. Málið var að strákunum fannst eistun mín vera eitthvað óvenju stór en sannleikurinn var sá að mín voru alls ekkert stærri en þeirra! Þeir voru þó á öðru máli og ýmis gælunöfn voru komin fyrir greyið eistun mín. Nöfn einsog „BRB (Big Red Balls)“, „Sólin og tunglið“ og „Melónur í poka“ voru tíð í klefanum við mikla kátínu drengjanna. En ég reyndi að leiða þetta hjá mér. Vegna þess að eistun eru eitthvað það mikilvægasta sem ég kem til með að eiga og ef þau eru í einhverri óvenjulegri stærð þá eignast ég örugglega bara stærri og heilbrigðari börn en gömlu skólafélagarnir!

Versta við þetta allt saman var samt það að þetta hafði auðvitað áhrif á allar stelpurnar í skólanum, hvort sem þær voru feitar, heitar, ljótar, sætar eða hvað sem er! Ég var gangandi aðhlátursefni. Það þarf því engan að undra að ég hafi höstlað lítið sem ekki neitt á mínum grunnskólaárum.

Loks birtist samt ljósið í lok 10. bekkjar. Því  einsog allir heilbrigðir krakkar vita þá höfum við val um að fara í menntaskóla eftir grunnskólann. Tækifærið til að byrja nýtt og betra líf hafði gefist mér. Það féll hreinlega allt með mér sumarið fyrir menntaskólann.

Á meðan ég gekk í MK gengu strákar einsog Indriði og Gunnar Þór í Verzlunarskóla Íslands en þeir voru aðal sökudólgarnir á bakvið uppnefni eistnanna minna. Ég lék í auglýsingu fyrir Landsbankann sem átti eftir að koma sér vel fyrir athyglina í skólanum. Móðir mín tók mig loksins í sátt og bauðst til að gefa mér ný og flott skólaföt. Biggi Guy sá svo um að klippa síða hárið mitt til tveggja ára svo ég var orðinn allt annar maður!

Ég hafði tekið ansi stórt skref fram á við í þróun á sjálfum mér er fyrsti skóladagurinn í MK rann upp. Það var enginn leikfimi frekar en maður vildi og hún fór fram í Sporthúsinu en ekki í skipulagðri dagskrá einsog í grunnskóla. Ekki var skylda að fara í sturtu heldur einsog tíðkaðist í grunnskólanum. Einnig hefur fólk ekki minnst mikið á hárið á mér nema í mjög svo sakleysislegu gríni.

Núna er ég á þriðja ári í MK og sjálfsálit mitt hefur hækkað til muna! Ég get með sanni sagt að ég hafi þróast mjög vel sem „daywalker“ á þessum tíma og ég er gjörbreytt persóna. Fólk hefur lært að sætta sig við hvernig hárið mitt er og klipparinn minn er nemi sem er jafnaldra.

Vonandi lesa þetta einhverjir rauðhausar einsog ég og vona ég af öllu hjarta að þið getið nýtt ykkur þessa frásögn á einn eða annan hátt í ykkar lífi. Muniði bara að það er alltaf von..

Baráttukveðjur: Torfi Guðbrandsson

Nú kannast líklega allar stelpur á Íslandi og kannski nokkrir strákar með kvenlega eðlið í sér við kvikmyndina "How to Lose a Guy in 10 Days" frá árinu 2003. Þar fór kynbomban ljóshærða Kate Hudson og nýlega kosinn heitasti einhleypi gæinn Matthew McCounaughey með aðalhlutverkin. Ég sá myndina fyrir stuttu og get ég ekki annað sagt en að ég hafi verið nokkuð sáttur með útkomuna.

Myndin fjallar um einsog heitið gefur til kynna, hvernig stúlka losar sig við strák innan 10 daga. Ég spyr bara, hvað var handritshöfundur eiginlega að pæla þegar hann ákvað að hafa þetta stúlku að losa sig við strák en ekki strák að losa sig við stúlku? Það hefði verið svo margfalt fyndnara að láta dæmið snúast við, spurning hvort það hefði samt verið jafnmikið áhorf hjá stelpunum á þá mynd einsog myndina um hvernig losa átti sig við strákinn.

Reyndar held ég að gaur þyrfti ekki að halda út 10 daga til þess að losa sig við stúlku, ætli það þurfi ekki frekar um 10 aðgerðir. Held að kvenþjóðin hafi ekki mikla þolinmæði fyrir karlrembustælunum okkar.

Eftir mín 18 ár hefur maður kynnst einu og öðru í kvennamálunum, hvort sem að maður hefur upplifað það sjálfur eða vinirnir hafa sagt manni frá einhverju snappí. Af þessari reynslu ætla ég að punkta niður nokkrar leiðir til þess að losa sig við leiðinlega kvenmenn. Þeir eru líklega fáir sem hafa ekki lent í því að vera að tala við leiðinlegar stelpur sem þeir vilja gjarnan losa sig við sem fyrst. Ég hef allavegana lent í slíku og ég ætla að gefa ykkur nokkur ráð.

1. Í fyrsta lagi, segðu við hana á öðru stefnumóti að þú elskir hana. Það þykir vera frekar óraunhæfur tími til þess að getað byrjað að elska stúlku.
2. Gleymdu veskinu þínu í hvert skipti sem þið kíkjið eitthvað útá lífið, einnig bíóferðir og út að borða.
3. Vertu alltaf með lítið box meðferðis hvert sem farið er þar sem þú geymir súran hákarl og bjóddu henni uppá bita endrum og eins, t.d. á 25 mínútna fresti.
4. Talaðu vel og mikið um fyrrverandi deit (ef þau eru engin búðu þau til) og gerðu skýra grein fyrir hvað þær voru mun kostulegri en hún án þess að vera of dónalegur.
5. Berðu hana saman við einhverjar klámdívur. Farðu ekki leynt með það að þú fróir þér reglulega yfir góðu klámi á netinu.
6. Er hún kemur úr klippingu og spyr þig álits gerðu þá lítið úr henni og segðu henni að fara í annan tíma, hún gæti eins verið með Kleópötru kopp.
7. Segðu henni að hún sé ekki nógu fit og biddu hana um að kaupa sér kort í ræktina hið fyrsta.
8. Nýttu hvert einasta tækifæri til þess að prumpa fyrir framan hana svo hún heyri, sé vond lykt fer hún frá þér innan skamms.
9. Boraðu gróflega í nefið á þér, taktu puttan út og gættu þess að á toppnum sé frekar stór horköggull og stingdu honum uppí þig.
10. Ekki skipta um nærbuxur nema á tveggja eða þriggja vikna fresti, „gleymdu“ að skeina þér allavegana tvisvar sinnum yfir þennan tíma. Þetta er skothellt trikk ef nærbuxurnar eru hvítar.
     

Ég tel að ekki þurfi allar þessar 10 leiðir til þess að reyna að losa þig við leiðinlega kerlingu því ef þetta virkar ekki þá er kerlingin sorgarslys sem þú skalt myrða undir eins! Þessar leiðir eru einsog sjá má misgrófar og ég sleppti mér aðeins við að láta mér detta hluti í hug. Hvort að þetta verði til þess að ég höstli aldrei aftur eða stelpur munu ekki láta þetta mikið á sig fá veit ég ekki en um að gera að notast við þetta strákar ef þið eigið í erfiðleikum. Gangi ykkur allt í haginn drengirnir mínir og ekki láta þessa stelpuskratta komast upp með fleiri leiðindi en þær hafa nú þegar skapað okkur!

PS: Ég hef aldrei gert neitt af þessu.. ennþá.

Eins gott að gjellan hafi borgað þessa Matthew!

Ég er virkilega farinn að hafa áhyggjur af fatasmekk mínum. Málið er að ég er annaðhvort farinn að ganga í alltof kvenlegum fötum eða stelpurnar eru farnar að ganga í alltof karlmannlegum fötum.

Í sumar fór ég í utanlandsferð til Spánar og tvisvar sinnum kíktum við í verslunarleiðangur til Tarragona. Sá ég kjörið tækifæri til þess að bæta aðeins á magnið í fataskápnum og stóð ég nokkuð vel undir því. Ég keypti einna mest af hettupeysum en þær voru um 4. Tvær voru keyptar í litlu systur H&M, Bershka og hinar tvær í ansi nettri búð sem bar heitið Pull and Bear. Þegar heim var komið var ég ansi sáttur með mín kaup og hlakkaði til að fara að ganga í peysunum í skólanum. 

En annað kom á daginn gott fólk. Það vildi svo skemmtilega til að á fyrsta skóladeginum sá ég tvær stelpur í alveg eins peysu og ég var búinn að kaupa mér! Mér finnst það ágætlega böggandi þegar gaurar eru í eins flíkum og ég en hvað þá stelpur! Ekki nóg með það heldur var ein gjellan heila 4 daga í röð í sömu peysunni svo ég treysti mér ekki lengur til þess að mæta í henni í skólanum. Auk þess hafa fleiri aðilar af báðum kynjum verið dugleg að mæta í annarri peysu sem er nákvæmlega einsog mín.

Sem betur fer hafa hinar tvær sem voru keyptar í Bershka verið sjaldséðar en þó hef ég séð einn og einn í svoleiðis peysum, en það var niðrí bæ en ekki í MK for crying out loud! Til að kóróna þetta allt saman gaf góðvinkona mín, Stefanía, mér fagra afmælisgjöf um daginn en það var hvít Adidas hettupeysa með gylltum rendum og merki. Ég tók ekki sénsinn á því að mæta henni strax í skólann og sé ekki eftir því. Vegna þess að um 80% stelpnanna sem eru í skólanum eiga alveg eins peysu nema þær eru ekki með hettur! Og ef þær eru ekki hvítar þá er þær svartar! Ég sló svo reyndar til um daginn og ákvað að mæta í henni í skólanum en hafði jakka meðferðis ef illa færi.

Þrjár góðar vinkonur mínar dáðust af peysunni (sem er allt í lagi auðvitað en þetta var meir en venjulega) og sögðust langa í akkúrat svona peysu! Bauðst ég til þess að gefa einni vinkonu minni peysuna í afmælisgjöf á staðnum þar sem hún átti 17 ára afmælisdag. Hún neitaði..

Þetta blogg sýnir tvennt. Í fyrsta lagi er heimurinn orðinn ansi lítill þegar maður getur ekki einu sinni keypt sér föt útá Spáni án þess að eiga á hættu að margir nemendur sem bera fyrir augum á hverjum degi gangi í eins flíkum. Í öðru lagi spyr maður sig þeirrar spurningar hvert tískan er að stefna? Eru kvenmannsflíkur orðnar það ljótar og ómerkilegar að þær þurfa að fara í strákabúðir til að kaupa sér peysur? Reyndar veit ég það sjálfur að stelpur eru mikið fyrir það að kaupa sér strákapeysur í strákanúmerum til að reyna að vera svalar. Þetta bitnar reyndar rosalega á okkur karlkyninu því þið látið okkur strákana líta svo ótrúlega illa út! Mér líður einsog eitthverjum homma allan daginn og svo eru félagarnir alltaf úií horni í eintómu flissi!

Þetta verður bara til þess að ég fer að kíkja í stelpubúðirnar og kaupa mér peysur þar, lít ég þá karlmannlegri út? Held ekki..

Um alvarlegt málefni er að ræða..